اروتیسیسم، نزدیک‌ترین سوژه به زندگی ست؛ نزدیک‌تر از فلسفه یا هر چیزی شبیه به آن. مارسل دوشان مجموعه‌‌ی «شیله در تهران» که بخشی از پروژه‌ی «تاکسیکوتوپیا» در استودیو بارهن و درباره‌ی بدن، جنسیت و سکسوالیته در ایران است، نخست با استفاده از راپید، آب مرکب و قهوه‌ی سوخته شده‌ی زیرسیگاری‌های کافه‌های تهران و در فاز دوم با بازطراحی دیجیتال بدن زن در عکس‌هایی مستند از تهران، به چالش‌هایی اشاره می‌کند که بدن زنانه در جامعه‌ی ایران با آن‌ها روبرو ست؛ اجرای دوباره‌ی بدن‌های درهم رفته‌ای